چون ز درگاه تست گو می مال


خواب را زیر پای خیل خیال

همچو شمع آنکه را نماند منی


در تو خندد چو گردنش بزنی

با تو با جاه و عقل و زر چکنم


دین و دنیا تویی دگر چکنم

تو مرا دل ده و دلیری بین


رو به خویش خوان و شیرین بین

گر ز تیر تو پر کنم ترکش


کمر کوه قاف گیرم کش

یار آنی که بی خرد نبود


وان آنی که آن خود نبود

من چو درمانده ام درم بگشای


ره چو گم کرده ام رهم بنمای

هیچ خودبین خدای بین نبود


مرد خود دیده مرد دین نبود

گر تو مرد شریعت و دینی


یک زمان دور شو ز خود بینی

ای خداوند کردگار غفور


بنده را از درت مگردان دور

بستهٔ خویش کن ببر خوابم


تشنهٔ خویش کن مده آبم

دل از این و از آن چه باید جست


درد خود رهنمای مقصد تست

عمر ضایع همی کنی در کار


همچو خر پیش سبزه بی افسار

گرد هر شهر هرزه می گردی


خر در آن ره طلب که گم کردی

خر اگر در عراق دزدیدند


پس ترا چون به یزد و ری دیدند

پل بود پیش تا نگردی کل


چون شدی کل ترا چه بحر و چه پل

اندرین ره ز داد و دانش خویش


بار ساز و ز هیچ پل مندیش

قصد کشتی مکن که پر خطرست


مرد کشتی ز بحر بی خبرست

گرچه نو خیز و نو گرفت بود


بط کشتی طلب شگفت بود

بچهٔ بط اگر چه دینه بود


آب دریاش تا به سینه بود

تو چو بط باش و دنیی آب روان


ایمن از قعر بحر بی پایان

بچهٔ بط مین بحر عمان


خربطی باز گشته کشتی بان

یارب این خربطان عالم را


کم کن از بهر عز آدم را

قدم ار در ره قدم داری


قلزمی را ز دست نگذاری

قدمی را که با قدم بقل ست


سطح بیرونی محیط پل ست